एकेकाळी एक मच्छीमार होता. तो रोज तलावात जाऊन मासे पकडत असे. मासे विकून तो आपल्या कुटुंबाचा उदरनिर्वाह करत असे. कधी त्याच्या जाळ्यात भरपूर मासे सापडत, तर कधी फारच कमी.

एके दिवशी तो नेहमीप्रमाणे तलावावर मासेमारीसाठी गेला. त्याने जाळे पाण्यात टाकले आणि काही वेळ शांतपणे वाट पाहू लागला. थोड्या वेळाने त्याने जाळे बाहेर काढले, तेव्हा त्यात भरपूर मासे अडकले होते. हे पाहून तो खूप आनंदी झाला.

त्याने ते सर्व मासे बाजारात विकले आणि त्याला चांगले पैसे मिळाले. दुसऱ्या दिवशीही तो त्याच उत्साहाने तलावावर गेला. पुन्हा जाळे टाकून तो वाट पाहू लागला.

काही वेळाने जाळ्यात हालचाल जाणवू लागली. त्याने जाळे बाहेर काढले, पण यावेळी त्यात फक्त एकच लहानसा मासा होता.

मच्छीमार त्या माशाला बाहेर काढू लागला, तेव्हा मासा विनवणी करत म्हणाला, "जर तू मला आज सोडलेस, तर उद्या मी माझ्या इतर मित्रांना तुझ्या जाळ्याकडे पाठवीन. तुला भरपूर मासे मिळतील."

मच्छीमाराला हा सौदा फायदेशीर वाटला. त्याने विचार केला की, एका छोट्या माशाला सोडल्याने उद्या खूप मासे मिळाले, तर त्याचाच फायदा होईल. म्हणून त्याने त्या माशाला परत पाण्यात सोडून दिले.

आपला जीव वाचल्यामुळे मासा खूप आनंदी झाला आणि तो पोहत पोहत खूप दूर निघून गेला.

दुसऱ्या दिवशी मच्छीमार मोठ्या आशेने पुन्हा तलावावर आला. पण दिवसभर प्रयत्न करूनही त्याच्या जाळ्यात एकही मासा सापडला नाही. तेव्हा त्याला समजले की त्या हुशार माशाने आपल्या चातुर्याने स्वतःचा जीव वाचवला.