अनेक वर्षांपूर्वीची गोष्ट आहे. एका घनदाट जंगलात एक ससा राहत होता. त्याला आपल्या वेगाचा खूप अहंकार होता. जंगलात त्याला जो कोणी भेटायचा, त्याच्याशी तो शर्यत लावायचा आणि सहज जिंकायचा.

प्रत्येक वेळी जिंकल्यानंतर तो स्वतःचे खूप कौतुक करायचा आणि इतरांचा अपमान करायचा.

एकदा जंगलात फिरत असताना त्याला एक कासव दिसले. त्याचा हळूपणा पाहून सश्याने त्याच्याशी शर्यत लावण्याचे ठरवले. जंगलातील डोंगरावर जो आधी पोहोचेल तो विजेता असे ठरले.

कासवानेही शर्यतीसाठी होकार दिला. जंगलातील सर्व प्राणी ही अनोखी शर्यत पाहण्यासाठी जमले.

शर्यत सुरू होताच ससा वेगाने धावू लागला, तर कासव शांतपणे आणि हळूहळू चालत राहिले.

काही अंतर गेल्यावर सश्याने मागे वळून पाहिले, पण कासव त्याला कुठेच दिसले नाही. त्याने विचार केला, "कासव खूप हळू चालते आहे. ते येईपर्यंत मी थोडा आराम करतो."

थंडगार वाऱ्यामुळे सश्याला झाडाखाली गाढ झोप लागली. त्या दरम्यान कासव मात्र थांबले नाही. ते हळूहळू पण सतत चालत राहिले.

अखेर कासव डोंगरावर पोहोचले आणि शर्यत जिंकले.

काही वेळाने सश्याला जाग आली. त्याने घाईघाईने डोंगराकडे धाव घेतली, पण तोपर्यंत खूप उशीर झाला होता.

डोंगरावर पोहोचल्यावर त्याने पाहिले की कासव आधीच विजयी झाले होते. सर्व जंगलातील प्राण्यांनी टाळ्या वाजवून कासवाचे अभिनंदन केले.

सश्यालाही आपली चूक समजली. त्याने कासवाच्या चिकाटीचे कौतुक केले आणि स्वतःचा अहंकार सोडण्याचा निर्णय घेतला.